گزارشی از درمان پرخاشگری در کودکان- قسمت دوم

در این مقاله تلاش کرده‌ایم تمامی اطلاعات مهم مربوط به «درمان پرخاشگری در کودکان- قسمت دوم» را به صورت خلاصه، دقیق و کاربردی در اختیار شما قرار دهیم.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

9. فراهم آوردن شرایط مناسب و محیطی آرام و کم تنش:

در شرایط پر تنش و استرس زا، کودکان رفتار خشونت آمیز را بیشتر بروز می دهند و ادامۀ حضور آنها در این محیط ها، شرایط را برای تشدید پرخاشگری آنها فراهم می کند. تنش و استرس قدرت تصمیم گیری و کنترل رفتار را از کودک سلب می کند و کودک در این شرایط رفتار نامناسب تری را بروز می دهد. هر آنچه والدین در محیط خانه بتوانند استرس و تنش خود و کودکشان را کاهش دهند، به کودک کمک بیشتری خواهند کرد. جدل نکردن والدین در حضور کودک، بازگو نکردن مشکلات شخصی و مالی خود جلوی کودک، ندادن استرس های تحصیلی، ورزشی و رفتاری توسط والدین، معلمان و مربیان، مقایسه نشدن کودک با دیگر کودکان و جلوگیری کردن والدین از دیدن فیلم و صحنه های نامناسب، خشن و استرس زا  و همچنین در دسترس نبودن بازی های خشن کامپیوتری، می تواند استرس و در نتیجه پرخاشگری را در کودکان کاهش دهد. والدین باید همچنین کودک را خارج از منزل نیز کنترل نمایند و او را از محیط های استرس زا و پرتنش دور نگه دارند تا کم کم رفتار پرخاشگرانۀ او کاهش یابد.

. ایجاد شرایطی مناسب جهت فراگرفتن مهارت های زندگی توسط کودک در محیط مدرسه و منزل:

سازمان بهداشت جهانی مهارت های زندگی را، شامل توانایی هایی می داند که منجر به ارتقا ي بهداشت روانی، غناي روابط انسانی، افزایش رفتارهاي سالم و سلامت در سطح جامعه می گردد.  این سازمان مهارتهاي زندگی را به ده حیطه اصلی تصمیم گیري، حل مسئله، تفکر خلاق، تفکر انتقادي، خودشناسی، ایجاد و حفظ روابط بین فردي، برقراري ارتباط مؤثر با دیگران، همدلی، مقابله با هیجان ها و مهارت کنار آمدن با تنیدگی معرفی نموده است. تأکید مطرح در مهارتهاي زندگی بر توانایی هاي مقابله ای، به ویژه توانایی مقابله با فشار روانی است. مهارت هاي زندگی را روي آورد تغییر یا شکل دهی رفتار با تأکید بر دانش، نگرش و مهارتها در نظر گرفته است. آموزش مهارتهاي زندگیکودک و نوجوان را قادر می سازد تا دانش ها، ارزشها و نگرش هاي خود را به توانایی هاي بالفعل تبدیل کند، بدین معنا که کودک و نوجوان بداند چه کاري باید انجام دهد و چگونه آن را انجام دهد. به طور کلی می توان گفت که مهارتهاي زندگی منجر به افزایش اعتماد به نفس و سلامت روانی کودک و نوجوان می شود و در پیشگیري از مشکلات روانی نقش مؤثري دارد. مطالعات متعدد در داخل و خارج کشور بیانگر اثربخشی آموزش مهارتهاي زندگی بر کاهش اضطراب و پرخاشگري در کودکان و نوجوانان است. پس هر آنچه کودک و نوجوان این مهارت ها را چه در منزل و چه در محیط های تحصیلی و آموزشی بیشتر فرا بگیرد، بهتر می تواند رفتارش راکنترل کند و خشم خود را مدیریت کند.

11. استفاده از قصه درمانی و بیان داستان هایی جهت بهبود رفتار و کردار کودکان:

یکی از روشهاي روان درمانی که به خصوص در سنین پایین کاربرد دارد، قصه درمانی است. این شیوه، تنها به حل مشکلات رفتاري منجر نمی گردد بلکه فرصت هاي جدیدي براي تغییر رفتار و ایجاد روابط با دیگران برقرار می سازد. قصه های جذاب و پر محتوا می توانند به کاهش تعارض های درونی کودک کمک کند و پرخاشگری را در آنها کاهش دهد.

12. استفاده از روش های کنترل و مدیریت شرم به کودکان:

کودکان و نوجوانانی که نمی توانند شرم خود را بازشناسند، احتمالا بیشتر شرم را تجربه می کنند و در نتیجه درگیر رفتار پرخاشگرانه و قلدری با همسالان می شوند. بهتر است مدیریت شرم را به کودک بیاموزیم و از برچسب زدن، بد نام ساختن و شرمنده کردن کودک خود به دلیل داشتن رفتارهای نامناسب و پرخاشگرانه بپرهیزیم تا کودک به تدریج با راهکارهایی که به کار می گیریم رفتارش را اصلاح کند.

13. آگاه سازی کودک نسبت به عواقب بد و خطرناک رفتارهای نامناسب و پرخاشگرانۀ او:

رفتار پرخاشگرانه کودک، هم به خودش و هم به دیگران می تواند آسیب بزند. اگر بتوانیم با زبان کودکانه و قابل فهم برای کودک، عواقب رفتارش را بازگو کنیم و او را از آسیب هایی که رفتارش برای خودش و دیگران ایجاد می کند، آگاه سازیم، بهتر می توانیم پرخاشگری را در او کاهش دهیم. ایجاد حس همدردی و همدلی در کودک می تواند با این رفتار تقویت شود. همچنین می توانیم با نشان دادن صحنه ایی از رفتار پرخشگرانه در برخی فیلم ها و تفسیر آن رفتار و نشان دادن عواقب جبران ناپذیر آن، کودک را بیشتر در جریان عواقب رفتار نادرست قرار دهیم تا شاید بتوان او را از این رفتار دور کنیم.